Syracuse 4e volle dag

Op reis door Sicilië

4e volle dag Syracuse

Vrijdag 19 september 2025

Verblijf “Nine Sweet Rooms”

Ik heb voor vandaag de wekker gezet op kwart voor acht. Reden is dat ik gisteravond van de huisbaas via de app de vraag kreeg of zijn werkster vandaag rond negen uur bij mij terecht kon voor een poetsbeurt. En dan bedoel ik daarmee mijn kamer. Er zijn ruim voldoende handdoeken en ook linnengoed aanwezig. Maar stofzuigen en de badkamer poetsen ze om de drie dagen. Op zich niks mis mee en een echte vuilak ben ik ook thuis niet.

Ik sta dus ruim op de tijd onder de douche. Wil daarmee de confrontatie c.q. de verleiding voorkomen bij het vrouwtje. Zeker als ze onverwacht mijn goddelijk, maar toch door de tand des tijds wat geleden blote lichaam zou aanschouwen.

Tegen negenen stap ik buiten. Bij mijn ontbijtbar is het druk. Ik heb nog twee alternatieve adressen, maar moet dan wel gaan zoeken, terwijl ze me hier al kennen. Daarbij zijn het veelal werklui die snel iets eten. Dus ik kies voor het gemak. Binnen, voucher omhoog en ik hoef al niks meer te zeggen. Croissant en water krijg ik mee. Koffie wordt achterop gebracht. Er zit een jonge vent buiten alleen aan een tafeltje. Ik zeg, “scusa mi” en wijs op vrij stoeltje. Ik ga er van uit dat hij met “siediti”, ga zitten bedoeld. Dus doe dat maar, er volgt geen protest.

Zitten, knabbelen en kijken. We hebben natuurlijk met de Italianen gemeen dat we allemaal moeten werken. Maar de manier waarop zij hier de dag beginnen met een snelle koffie, koek en dan aan de slag. Dat zie ik bij ons niet terug. Mogelijk in de grote steden bij ons wel hoor… en ook in Spanje werkt het veelal idem als Italië. Ze hebben niet zo een ontbijtcultuur lijkt me.

Ik stap op, ook ik moet aan mijn “werkdag” beginnen. Doel vandaag zijn de “Catacomben van Giovanni Evangelista”. Eigenlijk een illegale ondergrondse begraafplaats voor de eerste christenen hier. Van de Romeinen mochten ze dit niet binnen de stadsmuren te doen. En nood breekt wet, de oude Griekse ondergrondse aquaducten waren een bruikbaar alternatief.

Ik ben vrij vroeg, dus maak een kleine omweg naar het treinstation waarvan ik maandag vertrek. Even kijken hoe het daar werkt. En dat is maar goed ook. Men is de statie aan het renoveren. Het is een z.g. kopstation. Dus geen doorgaande treinen. Perron twee waar naar verwezen wordt lijkt me onlogisch. En dat is ook zo. Men bedoelt het nieuwe perron twee. Moet dan een tunnel onder het spoor door. Ik zie wel kl.te trappen maar geen lift. Dus zal maandag mijn ondersteunende wandelstok zichtbaar bij me dragen. Zodat een spoorweg employee zich geroepen voelt wat hulp te bieden.

Weer wat wijzer hop richting de catacomben. Google zegt twintig minuten wandelen. Maar houdt geen rekening met mijn beperkte tempo, rondkijken en ongelijk plaveisel. Ook zijn er op diverse plaatsen nog restanten zichtbaar uit het Griekse c.q. Romeinse verleden. Vaak overwoekerd en in slechte staat, dus nog werk volop om ze tot bezienswaardigheid te maken. En zo de toeristenmassa te spreiden. Ik meld me om half elf aan de Catacomben kassa.

Inkom is €. 12,00 signore. Maar over twee minuten vertrekt er een rondleiding. Dus sluit snel aan en betaalt u straks. Veiligheidshelm op is verplicht. Allemaal Italianen en ik de enige Engelstalige. De gids, een meisje, doet wel haar best voor me. Ik help haar door als laatste te lopen. Ze weet dan dat de groep compleet is. Begint alvast in het Italiaans. En vat daarna het verhaal voor mij samen in het Engels. Foto’s maken tijdens de rondleiding, strickly forbidden”. Het kind verandert in een furie als een Italiaanse vrouw toch een foto wil maken.

Nondeju, iedereen effe stil.Op zich een aardige en interessante excursie. Het is maar een fractie van het complex en sommige gangen waaronder die met fresco’s zijn begrijpelijkerwijze niet (meer) te bezoeken. Als alternatief wordt na de rondgang iets van virtuel reality aangeboden. Dat laat ik aan me voorbijgaan en ik hoef daarom maar een tientje te betalen.

Buiten, schuin oversteken is een terras, dus koffietijd. Het is zalig rustig hier, een enkele geïnteresseerde toerist tegen de massa in de binnenstad. Mijn info er bij gepakt en even kijken wat er nog in de buurt is. Op de heenweg ben ik voorbij een meer futuristisch gebouw gelopen. Mooi door zijn lelijkheid. Het is een bedevaartsoord t.b.v. “Madonna delle Lacrime”, gewijd aan een mirakel wat in 1953 hier plaats heeft gevonden. (Zie Google). Zowel het verhaal als gebouw wekken mijn interesse dus ik sukkel daar naar toe. Hier ook de bezoekers op één hand te tellen. Maar imposant en heerlijk koel binnen. Ik dwaal wat rond tot een suppoost me aanspreekt. We gaan zo sluiten. U mag binnen blijven, maar terwijl hij wijst, alleen langs die deur daar kunt u straks weg. Grazie…….

De verlichting gaat uit op wat kaarsen na, met nog een enkeling ga ik de hitte weer in. Men geeft aan ruim dertig graden, maar in de brandende zon en geen wind aanmerkelijk heter. Een drankje en hapje zou welkom zijn.

Ik wandel voorbij wat horeca waar het er allemaal wat smoezelig uitziet. Niet echt uitnodigend. Dan een foodtruck, zoals er hier meer staan in de stad en de vermelding streetfood. Dus daar gestopt, biertje en …..niks. No signore no streetfood. Wel hamburgers, daar pas ik voor, die eet ik in Amerika…

Dus het blijft bij een biertje en gratis schaduw…

Ik ben nu vlak bij het barretje waar ik afgelopen week geluncht heb met dat ovenschoteltje. Dus daar naar toe. Ze staan op het punt te sluiten voor de siësta. Alles is al schoongemaakt, maar een flesje bier en hartige flap met ham en kaas kan nog wel…….dus even schaften. Als ik met nog een paar klanten buitenstap gaat achter ons de meteen deur op slot. Tegen drieën, bloedheet, ik loop nog effe langs de overbuurman en reserveer een tafel om acht uur vanavond. Kamer is opgekuist en de airco doet zijn werk ……..

Later ophet terras is een tafeltje voor me vrijgehouden. Er is nu ook een dame die helpt in de bediening. Zij spreek wat Frans wat natuurlijk handig voor mij is. Echter ze wijst me alleen mijn tafeltje. Voor het overige bedient ze de eters binnen. Maar de baas zelf is ook een aardige vent hoor. Doet zeker moeite om me thuis te laten voelen. Menukaart; ik bestel vooraf wat “Caponate”, gestoofde groente. En daarna “Bacala e Patate”, kabeljauw met gekookte aardappeltjes. Net voldoende om niet met een al te volle maag te gaan slapen.

Ook nu weer tafel leeg, tafel vol. Veelal jonge koppels, de jongen besteld en het meisje betaalt, valt me op. Dat er tijdens hun maaltijd weinig wordt gecommuniceerd heb ik al vaker aangegeven. Ik sluit af met koffie. Een dessert wordt net weer wat veel. De flessen Limoncello en Amaro komen op tafel. Ondertussen heb ik uitgezocht dat Amoro een kruidendrank is.Typisch een Siciliaans product. Je moet daar echter van houden… ik prefereer Limoncello. Afrekenen, morgen zaterdag, dus mogelijk druk. Ik leg meteen maar een plekje vast. De kaart hier is redelijkuitgebreid, alles krakend vers en zeeeeer betaalbaar. Dus waarom moeilijk doen……

Rondje gemaakt, een afzakkertje in een café of bar zit er hier niet in. Mogelijk wel in het centrum, maar dat is voor nu te ver lopen, bovendien moet ik ook weer terug…. Dus laat maar zitten….