Palermo, 5e volle dag

Op reis door Sicilië

5e volle dag Palermo

Maandag 8 september 2025

B[e-38]B Genio del Porto

Vandaag maandag, geen wasdag al moet ik ondertussen wel gaan denken om wat shirts te laten wassen. Het is nogal zweterig hier met die hoge temperaturen. Maar ik kan het nog wel een paar dagen uitzingen met vers goed.

In de ontbijtkamer zijn de twee Nederlandse dames niet meer aanwezig. Er is een jong Duits koppel voor in de plaats gekomen. De host probeert zijn aandacht wel te verdelen, maar komt al snel weer bij mij uit. Hij heeft een nieuw eetadresje voor me. Misschien iets duurder, maar wel heel goed. Het is van een vriend van hem. Zeg dat je bij mij verblijft en je krijgt korting of zeker een drankje. Uiteraard sta ik daar zeer welwillend voor open.

Echter eerst de dag maar eens gevuld zien te krijgen. Te beginnen natuurlijk met het ontbijtje. Ik heb op de musea na de meeste bekende bezienswaardigheden van het oostelijk oude centrum van Palermo wel bezocht.

Vandaag een voorzichtig begin met het westelijk deel hiervan. Te beginnen bij “La Martorana”, een kerkje ook weer gebouwd rond het jaar 1150, op basis van een Grieks kruis. En ter nagedachtenis van Eloise della Martorama. Stichteres van een Benedictijnenklooster. Het verhaal gaat dat zij de kerk versierde met marsepeinen fruit etc. (Zie Google). Het is een prachtig kerkje. Niet alleen de schilderingen, maar het hangt ook vol met ikonen. Wat me natuurlijk weer bij Lieske brengt die ook met een cursus ikoon schilderen was begonnen. Gelukkig heeft zij er eentje nog helemaal af gekregen waar ze zeer trots op was. In het kerkje is het een constante stroom van groepen toeristen wat een goeie foto maken bemoeilijkt. Ondanks de drukte geniet ik wel van dit moois.

Dan naar buiten, net achter dit kerkje is weer een andere bezienswaardigheid, de “San Cataldo”. Gebouwd in de twaalfde eeuw als kapel van een Palazzo in Arabisch-Normandische stijl. Een stuk minder overdadigheid, maar daarom niet minder mooi. De drie koepels op het dak worden binnen gedragen door prachtige Arabische bogen. De in mijn gids gemelde islamitische teksten heb ik niet kunnen ontdekken. In dit kerkje is het aanmerkelijk minder druk, wat alleen maar prettig is.(Google)

Weer naar buiten en voorzichtig de wat stijle trap af naar de straat beneden. Een paar zigeunermeisjes proberen je ergens voor te laten tekenen. Ik laat me niet verleiden. Onderaan de trap een man met kraam die toeristische gidsen over Palermo verkoopt. Een vrouwelijke gids die een groep toeristen begeleid roept dat ze via haar korting kunnen krijgen……de business tiert welig zie je wel….

Even rust op een terras met koffie en een waterke. Dan naar het vlakbij gelegen Palazzo delle Aquile. Daar is nu ook het gemeentehuis in gevestigd. Ze zijn er echter volop aan het renoveren dus effe niet toegankelijk voor toeristen.

Een jonge violist staat op het plein te spelen, klinkt goed dus even luisteren. Mooi dat je op deze manier kunt oefenen en er ook nog aardig wat geld mee ophaalt. Ook zijn buren zullen wel blij zijn….

Op een klein steenworpje afstand de Santa Catarina d’ Alessandria. Kerk en klooster van de Dominicanessen. De grote trap naar de kerk lijkt me niks, maar aan de andere kant istie gemakkelijker. Dus toch maar doen. Ook hier wat entree betalen met keuzes wat je allemaal wil en kunt doen, met o.a. de toren beklimmen. Ik ben al blij dat ik deze ene trap opgekomen ben. Dus voor mij het goedkoopste ticket please. Voor twee euro mag ik de kerk, kloostertuin en de kloosterbakkerij bezoeken.

De kerk is echter grotendeels leeg gehaald, men is de prachtige vloer aan het restaureren. Dat is natuurlijk een vak apart. Ik zie een man die met hamer en beiteltjes beschadigde en losliggende stukjes weghakt. En diverse meisjes vullen met spateltjes en prut alles weer op. Borstelen, schuren en stof wegvegen…..dus monnikenwerk bij uitstek en je moet aangeboren geduld hebben. Daardoor weinig fotowerk hier. Ik sukkel richting de kloostertuin. Blijven opletten want overal stoepjes, afstapjes en oneffenheden wat het voor mij niet gemakkelijk maakt. De kloostertuin is met al de toeristen geen oase van rust…. Ik zoek even de schaduw, overal etende mensen, want in de kloosterbakkerij kun je ………tig verschillende soorten zoete lekkernijen kopen en buiten opeten. Bij de ingang krijg je een volgnummer dus het is wel goed geregeld. Ik loop even binnen, maak een foto voor mijn maat Herman omdat hij nogal een zoetekauw is. Ik koop niks want ik heb eigenlijk meer dorst.

Ik sta snel weer buiten en loop de drukte een beetje uit. Een terras lonkt, maar er zitten wat luidruchtige Amerikanen waar ik geen behoefte aan heb.

Bocht om en daar een aardig terras waar plek is. “Dalla Terra alla Tavola” is de welluidende naam van de eenvoudige lokaliteit. De kok staat net buiten en hij maakt een welkom gebaar. Wie ben ik om dat te weigeren, dus zitten. Twee iets oudere maar super vriendelijke diensters tot mijn beschikking. Bier en menukaart. Hier goedkope lunch keuze menu’s. Met vlees €. 12,00 of met vis voor €. 15,00. Simpeler kan niet. Ik ga voor de viskes. Bordje vanalles wat vooraf. Daarna pasta met wat schelpjes. Fruit, ijsje of koffie na. Relaxt en in de schaduw. Vijf Engelse of Amerikaanse meisjes nemen plaats. “Only drink” is no problem. Ze zitten nog niet of de iPhone uit de kontzak en totaal geen aandacht voor elkaar. Voordat ik me er aan ga ergeren, nemen er twee wat oudere koppels plaats, en zie wij oudjes zijn geen haar beter hoor…..

Ik reken af, schaduwzijde straat en sukkel op mijn gemak richting siësta plek.

Tegen achten sta ik weer fris en fruitig buiten. Ik twijfel of ik de restaurant tip van mijn host Mauro moet opvolgen. Ik doe het niet, moet dan gaan zoeken in nog onbekend gebied en ik neem zeker geen risico. Daarbuiten heb ik niet gereserveerd en die tent zit altijd vol heeft Mauro verteld. Ik gok op zeker en loop naar Osteria Sciapo. Ze herkennen me van de vorige keer. Ik heb mazzel, maar wel met een tafeltje binnen. Ik bestel een pintje en zit te wachten op de menukaart. Dom, want je moet hier een QR code scannen. Had ik nog moeten weten. Twee oudere dames schuin tegenover mij, Françaises, zitten ook te genieten. Met stukjes brood soppen ze het laatste beetje saus uit het bord. Keuvelend en kauwend….het lijken me leraressen die met pensioen zijn.

Ik bestel als antipasta, dus voorafje “panelle a casilli”, boekweit pannenkoekjes en aardappel kroketjes. Lekker gekruid. Vervolgens op advies van mijn host een “cottoletta a la parlermitana”, een flinterdunne schnitzel van rundvlees. Gemarineerd in olijfolie en citroensap. Maar door het “meel jasje” er omheen toch wat zwaarder dan verwacht. Ik schraap dus het jasje weg en beperk me tot het vlees. Gebakken patatje er bij.

Ik leg mijn vork weg en de ober komt al met de rekening, niet om gevraagd en ik wil nog koffie. Het blijkt de nota van de Françaises te zijn. Ik zeg tegen de dames dat ik ze erg charmant vind, maar dat ze gewoon zelf mogen betalen. Lachen, bonne nuit et au revoir.

Duizendmaal excuus van de ober en ik krijg de koffie van de zaak. Wat later reken ik ook af en ga nog om een afzakkertje…