1e dag reisdag naar Sicilië Palermo

Op reis door Sicilië

Palermo,

Dag 1 reisdag

woensdag 3 september 2025

B[e-38]B Genio del Porto

We zijn weer vertrokken. Gelukkig weer effe weg van huis en haard. De dagelijkse routine thuis werd me wat teveel, dus Google opgestart om me te helpen bij het bepalen van mijn bestemming deze keer.Het werd Italië en met name Sicilië omdat dat eiland me al langer intrigeerde. Sicilië met een mix van talloze culturen en ze hebben allemaal op een bepaalde manier hun stempel gedrukt en het nodige moois achter gelaten.

Dus de voorpret van uit en opzoeken, locaties bepalen en uiteindelijk de boekingen maken. Veel ook kleinere plaatsen met bezienswaardigheden, nogal verspreid en met het openbaar vervoer soms wat moeizaam te bereiken.

Omdat van hot naar her reizen wat teveel wordt voor me besluit ik om wat langere tijd in een grotere plaats te blijven. Vandaar uit ga ik proberen om wat georganiseerde dagtochten te boeken. Ik zou dan een beetje kunnen mixen van reis en rustdag. We zien wel hoe het gaat lopen…….

Mijn wandelmaat Henk heeft zijn auto en zichzelf ter beschikking gesteld om me naar Rotterdam AirPort te vervoeren. Vier uur in de ochtend, instappen en weg zijn we. Voor de gelegenheid heeft hij nu ook de binnenkant van zijn bolideeen fikse poetsbeurt gegeven. Nog rustig op de weg, dus we zijn er zo. Henk dropt me bij de kiss [e-38] ride. No kiss, wel bedankt,houdoe en tot over een paar weken……

Aansluiten bij de incheckbalie, het gaat allemaal vlot. Dan door de beveiliging, waarbij ik sinds ik een nieuwe heup heb extra gefouilleerd wordt. Ik ben daar ondertussen aan gewend en de beveiliging doet gewoon waar ze voor ingehuurd zijn. Het is nu wachten, dat overbrug ik door een koffieke te kopen en te ontbijten met mijn van huis meegenomen boterhammetjes.

Ik zie veel jonge gezinnen met pasgeboren c.q. nog heel nuchter kroost. Maar natuurlijk ook heel watgrijs, waartoe ik zelf behoor. Instappen en we vliegen. De pasgeborenen zijn redelijk stil onderweg met af en toe een uitschieter. Het zijn dan meestal de vaders die dan met hun trots door het gangpad wandelen om ze weer stil te krijgen. Ik dommel wat weg en de dik twee uurtjes vliegen zijn zo om. We landen met perfecte weersomstandigheden en vijfentwintig graden op Palermo airport. Ik bel de B[e-38]B eigenaar (op zijn verzoek) dat ik over een dik uur zal arriveren.

Trollie oppikken bij de bagageband en richting uitgang. Omdat het gesjouw met de trollie bus in/uit voor dit ouwe lichaam toch te pittig wordt heb ik een taxi gereserveerd. Een lange man man met een electronisch bordje waarop “mister Louis Kriesels” wacht me op. You are alone ? Vraagt de man met een zwaar accent. Si, si zeg ik in vloeiend Italiaans. Taxibusje in en we zijn vertrokken. Het is toch een ritje van bijna drie kwartier en in Palermo is het druk. Ook met getoeter……..

De rit op zich verloopt heel stil, want als ik een praatje aan wil knopen zegt de chauffeur “no inglish”. Maar ook mijn kennis van de Italiaanse taal heeft zelfs de kinderschoenen nog niet bereikt. Dus het is gelijkspel.

Uiteindelijk wordt ik gedropt op de hoek van een straat, de chauffeur zegt “no cars” en bedoelt dat mijn B[e-38]B in een voetgangersgebied ligt.

Het is even zoeken maar ik vind mijn tijdelijke verblijfslocatie. Het is in een wat ouder appartementencomplex op de tweede etage. De lift is weer echt Italiaans van de vorige eeuw. Max. krap twee personen. En dubbele deuren die je elke keer zelf moet sluiten.

De ontvangst door de B[e-38]B uitbater is allerhartelijkst. Hij spreekt zelfs drie woorden Nederlands. Maar zijn kennis van het Engels is uitstekend. Mijn kamer is nog niet klaar. Ik krijg koffie en aan de hand van het stadsplan een zeer uitgebreide uitleg van geschiedenis en bezienswaardigheden in Palermo. Tips over culinaire geneugten die als specialiteit alleen in Palermo verkrijgbaar zijn. Veel historie is op loopafstand en over het algemeen is Palermo niet crimineler dan welke andere grote stad ook zegt de man. Het duizelt me een beetje. Maar zegt de man ik ben er elke dag bij het ontbijt en je kunt me altijd vragen stellen ook telefonisch. Dank, ik pak mijn trollie uit, beetje moe dus dan siësta……..

Rond half vier gaan de luiken weer open. Ik leg mijn avond outfit klaar, dan scheren en douchen. De toegang tot het appartementencomplex en mijn kamer is met een speciaal pasje. Dus nog even uitproberen zodat ik vanavond en mogelijk donker niet sta te sukkelen.

Lift naar beneden en de straat op. Het is heerlijk weer, warm maar met een briesje. Ik loop wat rond om me een beetje op en in de buurt te oriënteren. De straat waarin ik tijdelijk woon is een zijstraat van de Via Roma en eindigt bij de haven. Er loopt best wat volk, veel locals maar ook wat toeristen zoals ikke. Aan restaurants geen gebrek. Dus van de honger zal ik niet omkomen hier.

Een terras en bijbehorend pintje zou nu welkom zijn om vanaf daar het dagelijkse leven in Palermo te aanschouwen. Ik moet even zoeken om iets geschikts te vinden. Maar uiteindelijk een plekje uit de zon met een glas Birra Messina. Een deel van de brede straat is afgezet als voetgangers gebied. Rustig ondanks de ook hier veel aanwezig zijnde elektrische stepkes. Ik app wat met het Roosendaalse zodat men weet dat ik heelhuids gearriveerd ben.

Bij de bar is het een komen en gaan van mensen die snel een glas of koffieke komen doen. Opvallend dat ook politiemensen daar volop aan mee doen. Surveillance auto aan de kant, hup naar binnen en tien minuten later gaan ze weer. Strak getraind volk, zonnebril op bewust van hun taak stralen ze uit.

Ik stap op en wandel richting de haven voor een eerste indruk. Rustig aan want op en afstapjes volop aanwezig hier. Dus alert blijven is de boodschap. De door mijn host aanbevolen Osteria Lo Bianco is al open. Voor mij nog wat te vroeg, maar alvast reserveren kan geen kwaad. En dat blijkt later maar goed ook. De jongen noteer mijn gegevens, één persoon en buiten op het terras, no problem signore.

De straat langs de haven is een doorgangsweg. Razend druk met verkeer. Aan de overkant lijkt het me op dit moment niet zo interessant. Dus dat wordt voor een andere keer. Op de terugweg is er net een loungebar open gegaan. Terras, muziekje, dus hier nog maar even aperitieven……voor het diner straks. Vriendelijk volk, pintje en zoutje….Beetje mensen kijken, waarvan er velen al opzoek zijn naar avondeten en de buiten opgestelde menukaarten bestuderen. Bij sommige restaurants staan “binnenpraters” veelal meisjes en zeker niet opdringerig.

Om half acht meld ik me bij het restaurant. Mooi tafeltje met zicht over het gehele terras. Ik bestel eerst maar een glas wijn en krijg de menukaart vol lekkernijen. Niet te gulzig Lauwke, je hebt nog volop dagen om alles te proeven.

Mijn host heeft gezegd niet te veel te bestellen, er worden ruime porties geserveerd. Hij gaf het advies te beginnen met wat “antipasta” en daarna nog één gerecht. Dessert kan altijd nog. Dat was een goede tip, Sicilië kent een ruim assortiment aan antipastas. Kleinere porties,vergelijkbaar met een wat grotere tapa in Spanje.Ik begin met Panella Crocche latte, een soort aardappelkroketjes met wat in melk gedoopte en gefrituurde groenten en om in stijl te blijven Cala Bacalla Sarde. Gefrituurde vissoorten.

Het terras zit bijna vol met eters. Veelal locals en een enkele toerist. Naast mij een tafeltje met vijf wat oudere mensen. Onbedoeld krijg ik veel van hun gesprek mee. De ene dame spreekt ook Engels, zij vertaalt de menukaart voor een koppel wat duidelijk familie is en geen Italiaans spreekt of leest. Ik heb het idee dat het mogelijk emigranten zijn op bezoek bij hun roots. Hoe de dame ook probeert ze lusten niks. Uiteindelijk besteld ze een achttal bordjes verschillende antipasta. Met de mededeling kijk maar wat je wil proeven.

Ook aan een ander tafeltje, twee heren en eentje die duidelijk niks lust. Dit zijn wel toeristen die het menu via de iPhone vertalen. Dat geeft geen soelaas. Terwijl de ene man lekker zit te buffelen zit de andere met brood in het bord van zijn maat te soppen. Jammer en je zult maar met zo iemand op reis zijn.

Ik laat het me allemaal goed smaken, leve het leven…. Toch maak ook ik een beginners fout. Ik denk een zoetje achterop kan nog net. Ik bestel een Canollo Ricotta. Een soort opgerolde kletskop met zachte romige wat zoete kaas.

Kost €. 3,00 dus ik verwacht niks groots. Awel ik was gewaarschuwd, een fikse portie boordevol kilocalorieën. Ik kan het echt niet op…….

Espressotje en de rekening komt. Binnen bij de baas afrekenen signore, zegt u maar tafel 22. In tegenstelling tot de porties is de nota erg klein. Wat natuurlijk erg prettig is. Ik strek de benen nog even, maar de lange dag laat zich nu wel voelen dus ik zoek mijn bedje op……